من درخت نیستم..

تقدیر درخت به یکجا ماندن و پیر شدن و در آخر مردنه..

خیلی از آدما درخت وار زندگی میکنن..

اما یه سری از آدما مثل من از یکجا موندن خسته میشن..

بالاخره طاقتشون ب سر میاد و کوله باری بر دوش کوچ میکنند..

اونقدر توی این 6 سال در کوچ و جاده و این شهر به اون شهر بودم که طاقت یکجا موندنو ندارم..

فکرهایی توی سرمه ..

شاید کوچی در پی باشه..

هرچند با مخالفت هرچند با اصرار اما خواهم رفت..

پ.ن: به خودم قول دادم تا پایان این تابلو پایبند دیار باشم.. تابلویی که هر بار خواستم تکمیلش کنم کوچی ناگزیر شد و سالها نیمه کاره ماند.. اما حالا رو به اتمامه و انگار کوچی جدید در راهه..

پ.ن: خدایا شکرت ب خاطر بهترین دوستای دنیا ک میدونم حمکت دوسال طرحم توی اون بیابون بی آب و علف پیدا کردن همچین دوستای نابی بود ک تو هر لحظه ب یادمن.. بی دلیل.. بی ریا..